Parafia św Urbana

Hecznarowice

Get Adobe Flash player


Służba Liturgiczna - ministranci i lektorzy

Wspólnota ministrantów przy naszej parafii zaprasza chętnych chłopców, którzy pragną służyć przy Chrystusowym ołtarzu na zbiórki, które odbywają się w każdy piątek po Mszy Świętej wieczornej. Zapraszmy do odwiedzeni naszej strony internetowej :

www.lsohecznarowice.wix.com/parafia






Zasady ministranta :

1. Ministrant kocha Boga i dla jego chwały wzorowo spełnia swe obowiązki służby ołtarza.
2. Ministrant służy Chrystusowi Panu w ludziach.
3. Ministrant rozwija w sobie życie Boże.
4. Ministrant pracuje nad swoim charakterem i czuwa nad czystością serca i duszy.
5. Ministrant poznaje liturgię, i żyje nią.
6. Ministrant modli się za ojczyznę i służy jej rzetelną pracą.
7. Ministrant jest dobrym synem i bratem.
8. Ministrant swoją chrześcijańską postawą wnosi wszędzie prawdziwą radość.
9. Ministrant przez swoją pilność i sumienność staje się przykładem dla innych.
10. Ministrant podobnie jak kapłan stara się być niejako drugim Chrystusem.



- Schola

Zapraszamy uczniów Szkoły Podstawowej w każdą sobotę na godz. 10.00.
Na każdym spotkaniu - modlitwa, nauka śpiewu, zabawy, budowanie wspólnoty!

Staramy się upiększać liturgię niedzielną pięknym śpiewem na Mszy Świętej o 11.30



- Ruch Domowego Kościoła

Oaza Domowego Kościoła

 Domowy Kościół jest małżeńsko - rodzinnym ruchem świeckich w Kościele, działającym w ramach Ruchu Światło - Życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło - Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre - Dame. Domowy Kościół jako propozycja formacyjna dla małżeństw w ramach Ruchu Światło - Życie powstał z inicjatywy jego Założyciela, Sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. W rozwoju Ruchu ściśle współpracowała z założycielem siostra Jadwiga Skudro RSCJ.

 Pragnieniem ks. Blachnickiego było odnowić, uświęcić polskie rodziny. Rodzina będzie taką jaką będą rodzice - trzeba więc zacząć od małżeństw. Małżeństwa złączone sakramentem, tworzą jakby nową rzeczywistość celu przyświecającego całemu Ruchowi, a zawartego w jego nazwie: "Światło Ewangelii przenikające całe życie - mają dążyć do Boga "we dwoje" wzajemnie sobie pomagając". Materiały formacyjne ks. Franciszek postanowił wykorzystać z doświadczeń Equipes Notre - Dame założonego w 1938 roku we Francji.

Budowaniu jedności w małżeństwie i rodzinie służą zobowiązania (dary):
- codzienna modlitwa osobista (Namiot Spotkania)
- regularne czytanie Pisma Świętego
- codzienna modlitwa małżeńska
- codzienna modlitwa rodzinna
- comiesięczny dialog małżeński
- reguła życia (systematyczna praca nad sobą)
- uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu
- uczestnictwo, przynajmniej raz w roku, w rekolekcjach formacyjnych

Metody te oparte na łasce sakramentu małżeństwa i uwzględniające psychikę mężczyzny i kobiety pomagają w ciągłym odnawianiu, pogłębianiu i odświeżaniu miłości małżeńskiej. Wiele małżeństw skutecznie uchroniły od życia obok siebie, a niektóre nawet od rozejścia się.

"W czasie rekolekcji postanowiliśmy wycofać rozpoczęty już nasz proces rozwodowy. Chcemy od początku budować naszą miłość, pomóżcie nam!"... (Świadectwo).

Podstawowa wspólnota Domowego Kościoła to krąg 4-7 par małżeńskich i ksiądz, doradca duchowy, zwany moderatorem.

Ponieważ jest to ruch laikatu odpowiedzialność za krąg powierza się jednej z par zwanej animatorską, wybieranej co roku przez krąg. Rola kapłana jest najważniejsza, ale dyskretna. On bowiem nie organizuje, nie rządzi, ale trzyma rękę na pulsie. Nie jest przełożonym, ani organizatorem, ale doradcą duchowym.

Głównym jego zadaniem jest uobecniać na spotkaniach, przez swoje kapłaństwo, Chrystusa i Kościół.

Spotkania kręgu są tylko raz w miesiącu, dlatego, że ciągła i stała formacja poprzez realizację zobowiązań odbywa się w tej najmniejszej wspólnocie jaką jest rodzina.

Praca w kręgach jest pogłębiana poprzez rekolekcje w ciągu roku i w czasie wakacji.


- Róże Żywego Różańca

«Modlitwa różańcowa jest modlitwą człowieka za człowieka; jest modlitwą ludzkiej solidarności, modlitwą wspólną odkupionych, która odbija w sobie ducha i intencje pierwszej z odkupionych, Maryi, Matki i obrazu Kościoła; jest modlitwą za wszystkich ludzi świata i historii, żywych i umarłych, powołanych do tworzenia wraz z nami Ciała Chrystusa i do stania się wraz z Nim współdziedzicami chwały Ojca». (Jan Paweł II)

Historia Stowarzyszenia Żywego Różańca

Od połowy XIX wieku najbardziej popularną różańcową wspólnotę modlitewną stanowi Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone przez Paulinę Jaricot (1799–1862) w Lyonie w roku 1826. "Najważniejszą... rzeczą i najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich" – napisała wtedy. Każdy człowiek może znaleźć w ciągu dnia kilka minut, aby odmówić dziesiątek różańca, czyli jedną tajemnicę. Paulina Jaricot zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później «żywymi różami». Każda z osób tworzących piętnastkę zobowiązywała się do odmawiania jednej tajemnicy, czyli wszyscy razem odmawiają codziennie cały różaniec. Wszystkich członków róży dotyczy taka sama zasługa jakby odmówili cały różaniec. Nieodmówienie tajemnicy nie oznacza grzechu, a utratę zasługi. Celem Stowarzyszenia Żywego Różańca jest według Założycielki wspieranie modlitwą, ofiarą duchową i materialną działań misyjnych Kościoła. Dziełu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu biskupów oraz ojciec generał Zakonu Kaznodziejskiego, który przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do wielkiej historycznej dominikańskiej Rodziny Różańcowej, obejmującej Bractwa Różańcowe i Różaniec Wieczysty. Wkrótce papież Grzegorz XVI wydał 'breve' aprobujące stowarzyszenie. Żywy Różaniec w krótkim czasie rozprzestrzenił się w całej Francji, a następnie na świecie. Po pięciu latach, w roku 1831, Paulina Jaricot napisała:
"Liczba odmawiających dziesiątek różańca rośnie z niewiarygodną szybkością we Włoszech, Szwajcarii, Belgii, Anglii i wielu regionach Ameryki. (...) Wszędzie, gdzie tworzą się piętnastki, można zauważyć nie notowane wcześniej umacnianie się dobra". Kilka lat później dodała: "Stopniowo stajemy się zjednoczeni w modlitwie ze wszystkimi ludźmi świata".

Papież Leon XIII w breve z 13 czerwca 1881 roku napisał m.in.
"Paulinie Jaricot ... zawdzięczamy szczęśliwy pomysł rozdzielenia wśród piętnastu osób piętnastu dziesiątków Różańca. W ten sposób ... cudownie rozpowszechniła i uczyniła nieustanną modlitwę do Matki Bożej".

Gdy kilkadziesiąt lat później powstały Papieskie Dzieła Misyjne, Żywy Różaniec w naturalny sposób stał się ich wiernym współpracownikiem.

Rozpoczynając 25. rok swojego pontyfikatu, Jan Paweł II w liście apostolskim zatytułowanym «Różaniec Dziewicy Maryi» ogłosił Rok Różańca (okres od października 2002 do października 2003 roku). Ojciec Święty wprowadził nową część różańca, tajemnice światła, uwzględniające lata publicznej działalności Pana Jezusa, «aby różaniec w pełniejszy sposób można było nazwać streszczeniem Ewangelii». Odtąd cały różaniec liczy 20 tajemnic, czyli żywe róże składają się z 20 osób.

Ceremoniał Żywego Różańca

Obecnie Żywy Różaniec istnieje prawie w każdej parafii. Parafialna wspólnota Żywego Różańca jest jednostką autonomiczną, tzn. wspólnoty parafialne nie łączą się w struktury ogólnokrajowe, czy światowe. W Polsce obowiązuje Ceremoniał Żywego Różańca, opracowany przez ojca Szymona Niezgodę OP w roku 1977 dla uczczenia stulecia objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie, zatwierdzony przez Prymasa Polski, Stefana kardynała Wyszyńskiego.

Członkowie Żywego Różańca mogą dostąpić odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku, mianowicie:

  • w dniu przyjęcia do Żywego Różańca,
  • Narodzenia Pana Jezusa (25 XII),
  • Ofiarowania Pańskiego (2 II),
  • Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie (25 III),
  • Zmartwychwstania Pańskiego (zgodnie z kalendarzem liturgicznym),
  • Wniebowzięcia Matki Bożej (15 VIII),
  • w święto Królowej Różańca świętego (w naszej Parafii w pierwszą niedzielę października)
  • oraz Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 XII).

Żywy Różaniec – C E R E M O N I A Ł

(fragmenty)


I. Żywy Różaniec oznacza:

a. Życie według Ewangelii, która jest fundamentem i źródłem życia chrześcijańskiego. Różaniec jest modlitwą ewangeliczną, ponieważ zawiera Modlitwę Pańską i Pozdrowienie Anielskie oraz ewangeliczne Tajemnice naszego odkupienia. Z tego powodu Różaniec nazywamy streszczeniem lub zbiorem najważniejszych prawd Ewangelii.

b. Życie wiarą, nadzieją i miłością, należeć bowiem do Żywego Różańca znaczy – wierzyć w istnienie Boga i wierzyć Bogu, który przemawia, ufać Bogu i w Jego dzieło zbawienia oraz kochać Boga, a w Bogu i dla Boga ludzi. (...)

e. Żywy Różaniec składa się z ŻYWYCH RÓŻ. Każda Róża posiada piętnaście osób, z których każda odmawia codziennie jeden dziesiątek różańca czyli jedną tajemnicę, połączoną z rozważaniem. W ten sposób odmawiany jest w Róży codziennie cały Różaniec – piętnaście tajemnic. Jest to jakby wieniec różany składany u stóp Królowej.

II. Przyjmowanie do Żywego Różańca

a. Przyjmowanie do Żywego Różańca dokonuje się w kościele, najlepiej przy ołtarzu Matki Bożej, po Mszy św. lub nabożeństwie. (...)

b. W każdej parafii należy prowadzić Księgę Żywego Różańca, do której wpisuje się imię i nazwisko przyjętych. (...) Przy uzupełnianiu przyjęcie do Żywego Różańca odbywa się bez uroczystych ceremonii i polega na wpisaniu imienia i nazwiska do Księgi, w miejsce osoby, która umarła lub na stałe wyjechała. (...) Na czele Róży stoi zelator lub zelatorka oraz ich zastępcy. Zelatorów mogą wybierać sami członkowie Żywego Różańca przy współudziale ks. Dyrektora. Każda Róża obiera sobie Patrona, od którego bierze nazwę. Wszyscy zelatorzy Żywych Róż tworzą RADĘ ŻYWEGO RÓŻAŃCA, która spośród siebie wybiera Przełożonego i zastępcę. (...)

III. Miesięczna zmiana tajemnic różańcowych

Raz w miesiącu członkowie Żywego Różańca dokonują zmiany tajemnic różańcowych. (...) Istnieje podwójny system zmiany tajemnic, mianowicie przez losowanie lub przez ciągłą kolejność tajemnic. (...)

b. Zmiana tajemnic w kościele następuje po Mszy św. lub po wieczornym nabożeństwie. Zawsze przewodniczy jej ks. Dyrektor, który w kilku słowach zachęca do życia chrześcijańskiego, podaje miesięczną intencję, błogosławi tajemnice przyniesione przez zelatora do ołtarza, wymienia nazwiska zmarłych w ostatnim miesiącu członków Żywego Różańca, odmawia jeden dziesiątek Różańca i kończy nabożeństwo pieśnią maryjną.

IV. Obowiązki w Żywym Różańcu

a. Obowiązki członków Żywego Różańca:

  • Zasadniczym obowiązkiem jest zapisanie imienia w Księdze i odmawianie codziennie jednego dziesiątka różańca.
  • Udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych.
  • Częste przystępowanie do Sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych.
  • Rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską.
  • Odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika.
  • Udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modłach za spokój jego duszy. (...)

UWAGA

Święta Penitencjaria udzieliła członkom Żywego Różańca odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku, mianowicie:

  • W dniu przyjęcia do Żywego Różańca
  • Narodzenia Pana Jezusa
  • Zmartwychwstania Pańskiego
  • Zwiastowania Najśw. Maryi Pannie
  • Wniebowzięcia Matki Bożej
  • Królowej Różańca św.
  • Niepokalanego Poczęcia Maryi
  • Ofiarowania Pańskiego.

Początek strony